فاوستوس

شخصیت فاوستوس در ادبیات، به‌عنوان فردی که برای کسب جایگاه حرفه‌ای بهتر دست به معامله با شیطان می‌زند و خودش را در خدمت اهداف شر قرار می‌دهد، پیشینه‌ای چندصدساله و پراهمیت دارد. این شخصیت، در روایت مَمِت، دانشمند و فیلسوفی جوان و متاهل است که فرزندی هم دارد و در اوایل دهه ۱۹۰۰ زندگی می‌کند. او در یک ضیافت با ساحری شادی‌ساز به‌نام ماگوس عهدی شیطانی می‌بندد...

دیوید ممت متولد ۱۹۴۷، نمایشنامه‌نویس و فیلمنامه‌نویسی آمریکایی است که با سبک دیالوگ‌نویسی تند و ضرب‌آهنگ خاص خود معروف شده. مشهورترین اثرش، «گلن‌گری گلن‌راس»، برنده جایزه پولیتزر شد. «گفتار ممتی» با تکرارها، سکوت‌ها و جملات ناقص، امضای همیشگی اوست. ممت علاوه بر تئاتر، فیلمنامه‌های سینمایی مطرحی نوشت و خودش کارگردانی هم کرد. کتاب‌های آموزشی او در زمینه نمایشنامه‌نویسی همچنان مرجع خوبی برای علاقه‌مندان به نویسندگی است.

فاوستوس: آه... آیا من از حدی جادویی گذشته‌ام؟ آیا به قلمرو فروتران، به دنیای زیرین تعدی کرده‌ام. آیا باید چشمان ناآموخته را بپوشانم، مبادا از اسرار بسوزند؟ آه، نادان ناوارد! که نابینا در بیشه قدسی سرگردان است. آیا مرتکب هَتکِ حُرمتم؟ پوزش می‌طلبم؛ اما مگر من اجیر نیروی تو نبودم؟ و اکنون تو، چون هر هنرمندی، از خود فراتر رفته‌ای؟ آیا باید از والایی‌ات چشم فروگیری و چون سگی خوارشده به لانه باز خزی. راز حقیر شعبده‌ات فاش شده؟ چه ناهنگام با آن کشیش قادر مطلق که نقش او را بازی می‌کنی. (مکث) آیا دستمزد نگرفته‌ای؟ پس از چه‌رو درنگ می‌کنی؟