نصرت رحمانی

نصرت رحمانی در ۱۰ اسفند ۱۳۰۸ در تهران متولد شد. پدرش اسدالله رحمانی، مکانیک خودرو و علاقه‌مند به شعر کلاسیک بود . رحمانی تحصیلات ابتدایی و متوسطه خود را در مدارس ناصرخسرو و ادیب به پایان رساند و پس از مدتی کوتاه نقاشی، در سال ۱۳۲۵ وارد دانشکده پست و تلگراف شد . در این دوران، ریاست دانشکده بر عهده شاعر نامدار، پژمان بختیاری بود که با کشف استعداد رحمانی، او را به سردبیری روزنامه دانشکده منصوب کرد. اولین شعر او در روزنامه «شهباز» چاپ شد .

رحمانی پس از فارغ‌التحصیلی، جذب مطبوعات شد و با نشریاتی چون «امید ایران»، «سپید و سیاه» و هفته‌نامه «فردوسی» همکاری کرد. او همچنین مدتی سردبیر بخش ادبی مجله «کیهان» و «زن روز» بود .

سبک و درونمایه
نصرت رحمانی را به عنوان یکی از چهره‌های جریان «شعر نو» می‌شناسند، اگرچه در کار خود از قالب‌های چهارپاره و گاه نیمایی نیز بهره برد . او شاعری واقع‌گرا بود. در حالی که بسیاری از معاصرانش در پی عدالت اجتماعی و آرمان‌های بزرگ بودند، رحمانی به نقض هنجارهای اجتماعی و توصیف رذیلت‌ها و تباهی‌های فردی پرداخت.

اشعار او سرشار از تصاویر روشن از زن، شراب، تنهایی و اعتیاد است. کتاب خاطرات او به نام «گمشده در غبار» (۱۳۳۶) روایتی احساسی از زندگی یک معتاد است . فضای شعر او در دهه‌های ۴۰ و ۵۰ بیش از همه با جوانان ارتباط برقرار کرد و بعدها در سروده‌هایش آرامشی نسبی یافت و به مفاهیمی چون خستگی، فروپاشی مالی و مرگ اندیشید .

مرگ
او سال‌های پایانی عمر را در رشت گذراند و در نهایت در ۲۷ خرداد ۱۳۷۹ در سن ۷۰ سالگی درگذشت .